Tijdens de geboorte van mijn dochter begon ik met het meeschrijven op een online forum. Sommigen gingen en anderen kwamen erbij. Inmiddels hebben we een best hecht clubje dat eens in de zoveel tijd ook afspreekt. Hele gesprekken gaan inmiddels niet meer op het forum, maar op een afgesloten Facebook-pagina en zelfs via whats app kijken we samen programma's. Heerlijk, met een man die vaak van huis is! Ze behoren inmiddels ook wel tot mijn village*, ook al kunnen mijn kindertjes niet bij hen spelen. Ik heb veel aan hun mening over situaties.
Nu werd laatst bekend dat 1 van de kinderen uit deze groep ziek is. Niet zomaar ziek, maar er groeit iets in haar mooie hoofdje dat er niet hoort.
Ze krijgt daarvoor zware kuren en hun hele leven staat even ondersteboven. Soms is ze zo ziek van de medicatie dat op de bank liggen het enige is wat fijn voelt. En daar maakten wij een fijne deken voor.
Allemaal leverden we een fat quarter aan, met daarop onze handen. En die fat quarters, die stikte ik aan elkaar tot een mooie deken, met warme en zachte Fleeceachterkant.
Met recht een warme deken, zoveel liefde als ieder van ons er in heeft gestopt.
*it takes a village to raise a child. Een Afrikaans gezegde en in dit geval ben ik blij met deze dames omdat ze allemaal hun eigen kijk op situaties hebben. Zijn ze niet fysiek hier, dan wel mentaal omdat ik dus veel aan ze heb.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten